A sua pesquisa
Resultados 21 recursos
-
O artigo que aqui se inicia parte de uma reflexão mais genérica sobre a imagem e a visualidade na cidade, para se centrar num exemplo que considero particularmente interessante para o estudo das dinâmicas contemporâneas de apropriação do espaço urbano que recorrem a dispositivos de natureza visual. A cidade é, neste contexto, tomada como artefacto cultural, uma fabricação histórica participada por agentes com poderes e desejos desiguais. Nesta arena conflitual habitam pessoas e comunidades com condições, vontades, práticas e representações, dissemelhantes. A cidade espelha esta multiplicidade ontológica com propensão a revelar-se na matéria visível do quotidiano. À tona emergem sinais, social e culturalmente significativos, que contribuem para a fundação de um ecossistema simbólico e comunicativo particular. Podemos, eventualmente, encarar a existência de uma cultura visual urbana (Wells, 2007) dada a especificidade de agentes, gramáticas e mecanismos de comunicação que conseguimos antever neste território.
-
Subcampos:1946-1989, 1990-present, Article, Portuguese, Atlantic Europe, Literary, Rhetorical, Discourse Analysis, Hermeneutic, Cultural Studies, Intimist Poetics, Ludic Poetics, Satirical Poetics, Deconstructive Poetics
-
Se retoman algunas líneas que permitan explicar la manera en que se introduce en la literatura mexicana la perspectiva maldita o decadentista. Propuesta de un arte inmoral, con la vocación de cuestionar al burgués. Temas del erotismo en la literatura mexicana. Influencia de Baudelaire, RImbaud y Nietzsche en la literatura mexicana del modernismo y la vanguardia.
-
En su tratado de poética, Horacio afirmaba que la literatura debía ser dulce y útil. Cientos de años después, en la primera mitad del siglo XX, George Bataille escribe: la literatura “no puede ser útil porque es la expresión del hombre ―de la parte esencial del hombre― y lo esencial en el hombre no es reductible a la utilidad”. Utilidad y literatura son excluyentes. Ya no se escribe para servir a los semejantes sino para “revelar a la soledad de todos una parte intangible que nadie someterá nunca”. El escritor debe ejercer su libertad, lo cual significa dejar atrás el servilismo. Este ejercicio a menudo lo destruye, pero eso lo hace más fuerte. Para este escritor francés, la literatura debe expresar la esencia humana porque, de lo contrario, no es literatura y una de las expresiones de esta esencia, la expresión soberana, dice el autor, es el mal, una forma del mal, que no supone la ausencia de moral sino que exige una hipermoral.
-
La poesía que empieza a publicarse en la Argentina en los 90 es analizada críticamente por distintos autores1, quienes coinciden en señalar como características salientes la relativización de la tradición, la degradación de la lengua y de los objetos mencionados, y la construcción de una «música que molesta» por políticamente incorrecta o por «salvaje». Durante esos años hubo una eclosión de lecturas y eventos poéticos, pero sólo Mario Ortiz intenta realizar otro tipo de lectura frente a la evidencia de que «esta misma profusión y variedad de recitales constituyen algo más que una simple extensión de la palabra escrita del poema2». Esto revela una falta de reconocimiento de esas formas híbridas, de la cual se hacen eco los mismos autores.
-
The different neighborhoods of a city present each a complex of negative and positive traits that both influence and become influenced by marginal cultural activity. Specifically, graffiti, urban writing and drawing or the activity in public places of graffiti writers, street artists or cultural activists, social and political, contribute to constructing and defining the public image of any city area, underscoring or changing the traditional representation of these social spaces. The author discusses two cases in Madrid at the turn of the 20th century: those of the neighborhoods of Vallecas and Malasaña.
-
Cardboard is hardly a material we associate with new media or digital technology in general. And yet in considering a series of recent editorial projects in several Latin American cities—editorial projects whose last name is always Cartonera and whose defining attribute is a trash aesthetic of hand-painted books made from recycled cardboard—it seems difficult to avoid confronting the present media ecology characterized by these technologies. These editorials produce, on some level, a kind of ‘‘new media,’’ although the mere novelty of their enterprise is only the most superficial of their affiliations with this concept. On the contrary, it seems clear to me that these projects also enact a form of production that should be interrogated within a discussion of the forms of sociality associated with new media and the politico-economic landscape they inhabit and condition.
-
A Literatura de Cordel, antiga tradição brasileira de origem européia, foi, durante muito tempo, reduto eminentemente masculino. Embora alguns estudiosos da cultura popular brasileira tenham identificado as mulheres como o principal arquivo das tradições orais, nota-se, nas antologias do gênero, a ausência de folhetos de autoria feminina, o que pode revelar, dentre outros fatores, uma faceta de preconceitos contra a mulher e a sua participação numa sociedade patricarcal. A pesquisa de campo realizada em diversos pontos de venda de cidades nordestinas e a busca nos principais acervos de cordel de Campina Grande, de João Pessoa, Salvador, Rio de Janeiro e São Paulo detectaram a presença de 70 mulheres cordelistas e 170 títulos. Depois da primeira mulher de que se tem notícia como autora de cordel, que publicou em 1938 sob pseudônimo masculino, somente a partir de 1970 é que se pode verificar manifestações de autoria assumidamente feminina. Na atualidade, mulheres, através da escrita de cordéis, denunciam uma realidade social e também anunciam perspectivas de vida. São professoras, psícologas, advogadas, dramaturgas, donas-de casa, que, utilizam-se dessa forma de manifestação da nossa cultura, deixam fluir sua poeticidade e através dela demonstram sue sentimentos, aspirações e visões de mundo, conslolidando uma identidade autoral e o espaçao feiminino na literatura de cordel.
-
Resumen En este artículo se reflexiona sobre la función que tiene la poesía de la memoria de la Guerra Civil española en los espacios públicos, setenta años después del inicio de la guerra. A partir de dos poemas, "El campo de batalla" de Ángel González y "El pasado" de Luis García Montero, se lleva a cabo un análisis de los mecanismos de rememoración colectiva. Así, se presentan ambos poemas como homenaje a la lírica que se escribió y publicó durante la República y la Guerra, y como lugar de encuentro de la memoria de los vencidos. Palabras clave: Ángel González; Luis García Montero; Guerra Civil; Rivas Vaciamadrid. This article studies the function of the poetry of memory of the Spanish Civil War in public spheres, seventy years after the war. Focusing in two poems, "El campo de batalla" by Angel González and "El pasado" by Luis García Montero, an analysis of the mechanisms of collective remembrance is carried out. Thus, the two poems are presented as a homage to the lyric written and published during the Republic and the War, and also as a meeting point for the memory of the defeated. Keywords: Ángel González; Luis García Montero; Civil War; Rivas Vaciamadrid.
-
O obxectivo deste traballo é vincular a representación de Santiago de Compostela cos procesos de construción da identidade galega contemporánea, privilexiando as diferentes figuracións da cidade no ámbito da poesía. Además de analizar o papel da cidade en distintos poemarios, antoloxías, libros coletivos e coleccións, o artigo detense nas implicacións socioliterarias d inclusións dos textos e fragmentos poéticos en soportes como a tarxeta postal, os catálogos ou as guías de viaxe. En suma, este percorrido pola historia da literatura galega da segunda metade do século XX á luz das figuracións urbanas pretende poñer de relevo a importancia de Santiago como escenario e motor de modelos identitarios diferenciais, cando no abertamente contrapostos.
-
En el presente trabajo nos proponemos revisar los trasiegos de la canción “de autor” a la luz de una de sus muchas relaciones con el campo literario: la musicalización de poetas consagrados. Esta operación de “traslado”, con el correr de las décadas, ha conformado un corpus dilatado en el tiempo y en el espacio, y registra, en términos teóricos, diversas travesías: de la letra a la voz (y al cuerpo), del libro al disco (y, consecuentemente, a los medios y al escenario), de la soledad de la lectura silenciosa a la recepción grupal, etc. Nuestro interés se centrará en el análisis de estas cuestiones generales y, asimismo, en el de dos ejemplos puntuales, Joan Manuel Serrat y Amancio Prada. En el cruce de imaginarios diversos y a menudo encontrados, estos autores nos ofrecen dos “figuras de artista” enlazadas, naturalmente, con las particulares operatorias de lectura –y puesta en letra– que realizan de una/s determinada/s tradición/es y modelos de la literatura española.
-
The public sphere conception continues to hold center stage in debates and visions of radical democratic society, and Jürgen Habermas’ work continues to be the most popular starting point for developing this conception. However, the Habermasian public sphere has also come under powerful and sustained criticism from many quarters. Here I concentrate upon the critiques of a group of theorists to whom I refer as difference democrats. I examine the three key arguments of these critics:that the public sphere conception involves the exclusion of aesthetic-affective modes of communication and hence the voices of certain groups; that it assumes that power can be separated from public discourse, which masks exclusion and domination; and that it promotes consensus as the purpose of deliberation, which marginalizes voices that do not readily agree. Against these claims I show that the Habermasian public sphere can be read as maximizing the inclusion of difference in deliberative exchange. I demonstrate how the conception extensively accommodates aesthetic-affective modes of discourse, how it accounts for both negative and positive forms of power in discourse, and how it promotes the process over the end-point of rational discourse in public opinion formation.
-
O macrocampo onde a sátira oral se expande com o vigor cortante dos epigramas é o do elemento humano. Nesta forma de expressão pontuam figuras, tipos humanos e classes sociais que, pelos seus vícios, tiques ou ações, se tornaram objecto de derisão destrutiva. Categoria estética relegada, regra geral, para as franjas mais marginais do sistema semiótico literário oral tanto pelos intérpretes-autores como pelos estudiosos e pelos recetores – como não raro sucede na sátira da literatura tout court –, a sátira em verso constitui um instrumento ao serviço da nomeação daquilo que, num determinado momento histórico, é visto como degenerescência da sociedade ou como vício e maldade de alguns dos seus membros (pessoas e instituições).
-
La desaparición tiene memoria. La poesía lo sabe. Ese pulso sin mundo sigue alerta, visible o invisible, audible o inaudible, viviendo de un conflicto no siempre subterráneo. El mundo trabaja para que ese conflicto no le dañe, para que no lo altere como mundo existente. Pero el daño para la poesía no es una opción: es una necesidad. Por eso, la escritura poética tiene la responsabilidad de escuchar aunque fuera el rumor de ese conflicto: abriga el deseo secreto de poder decirlo. Claro que, entonces, la cuestión del poder, en su sentido más amplio y a la vez más radical, no le es ajena.
-
Este artigo forma parte dun traballo de investigación máis amplo que intenta afondar na historia do Grupo de Comunicación Poética Rompente facendo unha crónica do grupo, así como unha recompilación de todos os textos que Rompente publicou ou que ficaron inéditos ou esquecidos pola crítica. Aquí faise unha aproximación a unha das actividades de Rompente: a performance. Destácase esta modalidade artística, tanto pola relevancia que tivo no momento como tamén pola repercusión que ía ter este xeito de interpretar a arte de modo interdisciplinario (poesía, música e pintura) na creación artística galega de finais do século XX. Téntase facer do mesmo xeito unha pequena reflexión sobre o concepto performance. In this article I will discuss one of the activities of the Grupo de Comunicación Poética Rompente: performance. This artistic form is emphasised for the relevance it had at a given period and for the repercussions that this form of interpreting art by interdisciplinary means (poetry, music, and painting) had on Galician artistic creation at the end of the twentieth century. In the same manner, I will try to offer some new considerations on the concept of performance.
-
¿Cales son as implicacións para o espazo simbólico-cultural da Galicia do serodio século XX de considerar a suposta anomalía que é ter unha "abundancia" de poetas?. O presente artigo responde a esta pregunta ao propor avaliar a práctica das performances poéticas tendo en conta a invitación de Xoán González-Millán no seu Resistencia cultural e diferencia histórica a que consideremos os efectos das accións culturais nas relacións sociais. Esta estratexia permítenos entender a recuperación da esfera pública que este xeito de "facer" poesía conleva, pois rescátanse os poemas do contexto solitario e privado da lectura para traelos ao centro da palestra. What are the implications for the sumbolic cultural scenario of late 20th Century Galicia when considering the supposed anomaly of having an “abundance” of poets? This article responds to this query by evaluating the practice of poetics performances, taking into consideration Xoán González-Millán’s invitation to consider the effects of cultural actions in social relations in his Resistancia cultural e diferencia histórica. This strategy allows us to understand the recovery of the public sphere carried on by this mode os “making” poetry, since poems are conveyed from the private and solitary context of reading to be brought to the fore.
-
Conforme as teorías posmodernistas, a estructura social non xorde das experiencias das persoas senón dos discursos. Neste artigo imos abordar estes interrogantes: ¿Cómo se sitúan a si mesmos os discursos sobre o xénero e a nación, como posicións de resistencia, na complexa encrucillada das posicións do suxeito? ¿Cómo se plasma na literatura?
-
Cuando en el año 1983 Joaquín Sabina cerraba su respuesta a la pregunta de Víctor Claudín (“¿qué es la canción popular?”) en Pueblo que canta con el lúdico desafío “¡Abajo la Canción Popular! ¡Vivan las canciones populares!” no hacía más que volver a decir, con un gesto irónicamente adolescente, como él acostumbra a hacerlo, que con Franco (y, luego, el comienzo de la transición hacia la democracia española) debían ya de haberse muerto también los fundamentos y los dogmas, de uno y de otro lado: los de las políticas autoritarias y los de la reductiva y mezquinamente denominada “canción de protesta” contra esas mismas políticas. Las minúsculas y el plural de su respuesta cifran prodigiosamente la condición en verdad constestataria de esta canción buscada por Sabina, Serrat, Amancio Prada, Carlos Cano, Adolfo Celdrán, María del Mar Bonet, Paco Ibáñez, Lluís Llauch, Labordeta, Vainica Doble, Rosa León y otros. Ella, que acuñó tras de sí, como una música encantatoria, tantas denominaciones, ha “protestado”, desde su nacimiento, contra los abusos de los regímenes autoritarios y contra todos sus vecinos e hijos ilegítimos (los medios que los cobijaban, la canción “folclórica”, la de “consumo”…) incluyendo a sus descendientes actuales (la globalización, las diversas formas de xenofobia y discriminación, el descuido del sistema ecológico). Pero también “protestó” (desde el comienzo pero mucho más fructíferamente después), más allá de sus temas, a través de su filiación a menudo paradójica con la literatura consagrada y con otros productos circulantes dentro de los medios.
Explorar
Enfoque
- Literário (14)
- Histórico (10)
- Estético (8)
- Semiótico-Cultural (8)
- Estudos Culturais (6)
- Estudos de Filosofia/Teoria Política (4)
- Estudos sobre a Espacialidade/Cidade (4)
- Estudos sobre a Subalternidade (4)
- Filológico (4)
- Interartes (4)
- Sociológico (4)
- Antropológico (3)
- Estudos de Gênero (3)
- Feminista (3)
- Sobre Performance (3)
- Análise do Discurso (2)
- Análise Cultural (1)
- Comparatista (1)
- Empírico/Sistémico (1)
- Estudos sobre Oralidade/Sonoridade (1)
- Hermenêutico (1)
- Media Studies (1)
- Retórico (1)
Espaço Geocultural
-
Europa
(12)
- Europa Atlântica (9)
- Europa Mediterrânea (3)
-
América
(4)
- América Central (2)
- América do Norte (2)
- América do Sul (1)
-
Oceania
(1)
- Austrália (1)
Período
- 1990–atualidade (15)
- 1946–1989 (11)
- 1901–1945 (4)
Relações Interartísticas
- Música (6)
- Performance (6)
- Artes Gráficas (4)
- Artes Cênicas (3)
- Improvisação e Happening (3)
- Fotografia (2)
- Graffiti (2)
- Pintura (2)
- Vídeo (1)
Repertórios
- Poéticas Sociais (12)
- Poesia Tradicional (9)
- Poéticas da Voz (9)
- Poéticas Identitárias (8)
- Poéticas Lúdicas (5)
- Poéticas do Espetáculo (4)
- Poéticas da Improvisação (3)
- Poéticas Feministas (3)
- Poéticas Homoeróticas (3)
- Poéticas Narrativas (3)
- Metapoesia (2)
- Poéticas Biográficas (2)
- Poéticas da Encenação (2)
- Poéticas das Neovanguardas (2)
- Poéticas do Corpo (2)
- Poéticas Neoépicas (2)
- Poéticas Satíricas (2)
- Poéticas Agitprop (1)
- Poéticas Deconstrutivas (1)
- Poéticas Heteroeróticas (1)
- Poéticas Minimalistas (1)
- Poéticas Queer (1)