A sua pesquisa
Resultados 17 recursos
-
De entre as múltiples perspectivas desde as que o espazo pode ser analizado, o Centro de Investigación de Procesos e Prácticas Culturais Emerxentes delimitou como tema dunha das súas xornadas de reflexión o «espazo público», é dicir, o espazo da sociabilidade, do debate, da circulación de ideas, do exercicio da cidadanía e da política. Neste volume recóllese parte das intervencións presentadas no Simposio «Novo espazo público: a emerxencia cultural», que se desenvolveu en Santiago de Compostela no mes de maio do ano 2015. Dado que a maioría das persoas que acudiu á chamada do CIPPCE se dedica á literatura, nas súas contribucións esta manifestación creativa amósase como óptica fundamental de achegamento ao espazo público. Algunhas delas analizan o espazo público (a cidade, por exemplo) tal e como aparece contemplado desde a creación artística e literaria, mentres que a maioría trata o espazo literario como un ámbito no que non poderían deixar de manifestarse moitos aspectos actuais do espazo público xeral ao que pertence. Entre eles, destacan dous que se repiten en diferentes traballos. O primeiro ten que ver cos efectos de Internet e das redes sociais sobre os procesos de creación e recepción. En todo caso, esta énfase no espazo virtual aparece parcialmente equilibrada pola abordaxe da performatividade e das dimensións físicas e corporais do espazo que se leva a cabo noutras achegas. O segundo aspecto que sobresae é a presenza das mulleres e das cuestións de xénero.
-
This text is based on the idea of how mass-media produce an invisible but powerful general pedagogy. In the case of the cinema, in a context of cultural globalization, image produces and reproduces visions of the social world. It is important and necessary to rethink critically the social space through its representation in a few number of famous and representative contemporary films. Thus, this article attempts to understand the collective imagination, its limits and its forms of cultural and political influence in today's society.
-
Durant la période qui a accompagné la fin de la dictature et le passage postérieur à la démocratie, on a pu observer, tant en Argentine qu’au Chili (même si les conditions sociopolitiques de cette transition ont été bien différentes), une grande prégnance de la problématique du deuil lié aux circonstances traumatisantes de la pratique de la disparition orchestrée par les juntes militaires au pouvoir. Le présent article entend interroger cette problématique telle qu’elle résonne encore chez des écrivains plus jeunes, qui étaient enfants durant la période dictatoriale et n’ont pas été eux-mêmes acteurs, témoins directs ou victimes. Dans le corpus choisi, Cineraria (2008) de Juan Soros (1975), Nombres propios (2010) de Yaki Setton (1961) et El país de las larvas (2001) de Silvio Mattoni (1969), on met en évidence le tressage délicat entre deuil privé et deuil collectif. À l’inverse d’une écriture volontiers allégorique typique de la première post-dictature, cette poésie plus récente explore des voies nouvelles, comme on le voit avec la recherche à la fois intimiste et nourrie par la tradition (Virgile) de Mattoni, l’écriture culturaliste de Soros et l’exploration métahistorique et rituelle de Setton.
-
El presente estudio ilustra, a través del análisis de algunos poemas de Néstor Ponce (La Plata, 1955), como las actuales prácticas poéticas en Europa y América Latina desbordan el restringido marco de lo que se ha entendido por ‘poesía lírica’ y adoptan elementos y registros propios de otros géneros, en particular, de la narrativa. Estas prácticas parecen asociarse con las experiencias migratorias y la globalización. Por encima de la subjetividad del sujeto romántico y su emotividad sentimental la poesía actual ha dejado de ser una categoría estable y bien delimitada. Al contrario, esa expresión poética que algunos denominan ‘no lírica’ prioriza, frente al sujeto en primera persona, la hibridación enunciativa, la heteroglosia y el uso de recursos propios de otras modalidades artísticas, hasta el punto de poner en cuestión el tradicional sistema de géneros largo tiempo en vigor en nuestra disciplina. La obra poética de Ponce, constituida por tres títulos, comparte la temática común de la resistencia contra el olvido; y establece un diálogo con tradiciones literarias anteriores (Quevedo, Vallejo, Neruda, Gelman) al tiempo que confirma la diversidad de las prácticas discursivas utilizadas por la poesía, algo menos lírica, de nuestro tiempo.
Explorar
POEPOLIT
Tipo de recurso
- Artigo em Revista Científica (5)
- Livro (6)
- Secção de Livro (6)