A sua pesquisa
Resultados 15 recursos
-
Este volumen nace con el propósito de producir conocimiento crítico sobre las prácticas poéticas en el espacio público, sus funciones y su eficacia dentro de éste. A la inestabilidad funcional de la poesía y lo lírico en la actualidad se une la noción de espacio público, entendida tanto desde su vertiente conceptual, filosófica y social, como desde su vertiente material, física, ligada a la (re)presentación escénica. Espacios, sujetos e instituciones se redefinen de la mano de esta combinación. Así, la inclusión de la espacialidad en una teoría poética actualizada, la constitución de nuevos sujetos y subjetividades y la identificación de públicos y prácticas en torno a los conceptos de performatividad e intervención constituyen los vectores fundamentales de este libro. Sin acotación de ningún tipo en términos lingüísticos, nacionales o interartísticos, los trabajos aquí recogidos se reparten entre lo teórico-crítico y metodológico, los estudios de caso y las reflexiones en primera persona, teniendo como objetivo último la valoración de la incidencia de la poesía en el espacio público y sus efectos socio-políticos.
-
En una reflexión general sobre los procesos y prácticas culturales emergentes, Wlad Godzich subrayó la imposibilidad de estudiarlos de acuerdo con las categorías hegemónicas y convencionales, para las que en realidad suponen un desafío. La delimitación de la noción de poesía en nuestro tiempo, habida cuenta de su estatus multifuncional e inestable, es una tarea compleja. Refiriéndonos a la hibridación genérica y discursiva podríamos condensar la mayor parte de sus reformulaciones, causadas también por la aceptación de lo popular, lo masivo o lo tecnológico, y por la potencialidad crítica de la subjetividad y el sujeto. En línea con lo señalado por Godzich, tales cambios exigen nuevas perspectivas y metodologías de análisis, que vayan más allá de las derivadas de genologías de base apenas textual. Las poéticas que son objeto de estudio en este libro no serán acotadas en términos lingüísticos, nacionales o interartísticos; de forma correlativa, se presta atención a sistemas de significación no (solo) verbales, al acoger análisis sobre prácticas performativas, grafiti e intervención, poesía fractal o formatos televisivos, privilegiando siempre la investigación de su incidencia como interacción y mediación pública, además de sus efectos socio-políticos.
-
En 1990, Llorenç Barber explicaba nun programa de televisión, Sitio Distinto, como todos os seres humanos levamos un campanario na nosa memoria. O conxunto de badaladas que se produce no noso sistema neuronal e social fai que a vida teña sentido, que teña musicalidade. Porén, o conxunto de badaladas poden derivar nun ruído que deriva en confusión. Isto mesmo é extensible na hora de realizar exercicios memorísticos. Ás veces é o ruído o que non nos permite chegar a un produto que non figura no canon ou tamén nos imposibilita a manexar coa maior autonomía conceptos, ideas ou textos dende os postulados que os orixinan. Isto último é o que pretendemos acometer neste artigo. Escollemos facer memoria dun pasado moi próximo, pero á vez moi afastado por descoñecemento. Para tal finalidade, focalizamos un produto pluridisciplinario: o programa Sitio Distinto, dirixido por Antón Reixa e emitido pola Televisión de Galicia (TVG) en 1990. Con el, contemplamos atinxir dous obxectivos. O primeiro é o de describir e dar a coñecer un produto cultural que define un habitus (Bourdieu, 1992) que se desenvolveu na praxe artística do campo entre a Transición política do franquismo á democracia e o seu asentamento nos anos oitenta.
-
Més que no pas d’incidència, m’ha sortit de parlar de dissidència, ja que la incidència ha de respondre en primer lloc a una manera de ser, de fer i de situar-se en el món. I començaré, per citar una frase del nostre company de llibre, en Márcio-André, que ve en relació al que és per mi un artista. Sempre dic que un artista ho és perquè no sap fer una altra cosa (o no vol, o renega de fer-ho). I vet aquí el que Márcio-André respon pel que fa a això, en una entrevista que es fa a ell mateix, i la seva resposta, la subscric.
-
Los estudios sobre performance han proliferado de manera excepcional a lo largo de las últimas décadas alentados por el “giro corporal” de las ciencias sociales. A las investigaciones antropológicas y sociológicas se le suma la llamada de atención que desde la teoría del arte se desarrolla a razón de las correspondencias y antagonismos de la acción creativa en los espacios públicos. En esta estela discursiva se imbrican experiencias que se soportan a través de lo corporal, resignificándolo y operando como un nuevo modo de autorreconomiento individual y colectivo. Este artículo trata de proponer una mirada reflexiva hacia el espectro de éstos estudios a través de las experiencias que el artista Nel Amaro ha desarrollado a fin de visibilizar y señalizar cómo las prácticas estéticas intervienen en lo común, en los modos de hacer y habitar.
-
La performance poética que Batato Barea realizó en la presentación de la galería del Rojas, en 1989, para inaugurar la muestra de Liliana Maresca Lo que el viento se llevó colocó en primer plano aquello que Mladen Dolar (2007) denominó como “política de la voz”. El uso paródico que hizo el clown-travesti-literario respecto de la historia de la declamación de poesía estableció diferentes modos de fuga de aquella corporalidad rígida, proveniente de los procesos de homogeneización de la lengua de comienzos del siglo XX y reiterada como emblema del disciplinamiento de los cuerpos durante el período dictatorial. El poema recitado, -“Sombra de conchas” de Alejandro Urdapilleta- y la performance de Batato Barea hacían entrar, a través del repertorio gestual histórico de la declamación de poesía, nuevos posicionamientos sobre la subjetividad, teniendo como horizonte la puesta en primer plano de la teatralidad en distintas artes durante la posdictadura argentina. Paralelamente, junto a la escucha de esta voz paródica, puede rastrearse, en las performances del clown y del grupo Las coperas, un registro ambivalente, que absorbía los tonos imaginarios que la literatura ya había volcado sobre sí para ese entonces.
-
This study presents an analysis of the appropriation of public space by cultural producers in Cuba, with a focus on art collectives, in particular, OMNI Zona Franca from Alamar, east of Havana. Based on primary research conducted with the artists, cultural producers, and scholars, I discuss OMNI’s work in the context of the history and formation of a nascent movement for civil society in Cuba, locating the collective’s work within the matrix of alternative and African diasporic cultural production. The latter is framed as part of a historical continuum and in the context of the discussion of race that emerged in Cuba’s public sphere during the 1990s with a concurrent movement among black Cuban artists to address issues of race. Situating OMNI’s work in a longer history of Afro-Cuban cultural production in Cuba as well as within the history of art collectives this study demonstrates how OMNI’s participation in the public sphere relates to social practice, appropriation of space, alternativity, and the forging of a wide coalition of civil and artistic alternatives among diverse communities. I draw on discourses on the production of space, particularly those of Henri Lefebvre and Raymond Williams, and argue that the unique and specific history of Alamar provided a fertile ground for alternative culture where multiple and countercultural expressions could be incubated and take root. The struggle over public space and the attempts by artists to create an autonomous public sphere in Cuba have led to continual conflict with the state. Using Gramsci’s theorization of civil society as incorporating both the hegemonic and contestatory realms, I contend that the level of contestation in OMNI Zona Franca’s work should be seen as counter-hegemonic expression aimed at altering the status quo. Producing new social relations, the collective’s practice is offered as an example of how art and cultural production is inaugurating alternative counter-spaces in the context of a demand for a more inclusive and representative Revolutionary public sphere.
-
The new digital and electronic media force us to redefine the contrasting notions of orality and literacy, which now move into cyberespace. These technologies are memory machines which help to preserve knowledge, and increase its productivity by means of multimedia codes capable of generating manipulable works which could not be accomplished by the classic media. Those works are often defined by their open and fragmentary nature, allowing interactive and open access, and teamwork in different locations. This article concentrates on digital poetry and its movement back to orality, subverting systematic, rule-bound, linear and ordered spaces in writing.
-
A medio camino entre el centro barroco de La Habana y las playas situadas al este de la ciudad que anteceden al esplendor de Varadero, la barriada de Alamar forma parte del municipio de La Habana del Este: una ciudad dentro de la ciudad, separada de La Habana Vieja por un túnel tras el cual empieza un mundo que el yuma (término despectivo del argot callejero que designa al turista o al extranjero) tiene pocas posibilidades de contemplar como no sea por la ventanilla de uno de esos taxis que recorren sin paradas el espacio comprendido entre el centro y la costa. Cien mil habitantes divididos en veinticinco barrios construidos entre los años setenta y la mitad de la década de los ochenta. Alamar es la antítesis de esa Habana Vieja disneyficada, con sus calles coloniales y su flujo ininterrumpido de turistas: un tiempo y un espacio dilata-dos, edificios racionalistas separados por unas fluidas arterias que conectan los diferentes barrios, espacios agrícolas, un río, vastas áreas militares en desuso, una decrépita y decadente fachada litoral cubierta de hormigón desde la que se vislum-bran las diferentes áreas y etapas de la zona. Una zona que es la plasmación física del diseño y del fracaso de la Utopía, una vasta Unité d'habitation reproducida a gran escala y en la actualidad deshaciéndose poco a poco por la falta de mantenimiento, infraestructuras, servicios comunitarios, comunicaciones y transporte. Una metáfora perfecta de las paradojas y singularidades de Cuba: la instalación abstracta del modelo socialista (y de su fracaso) en una realidad caribeña hecha de lentitud, relaciones y mestizaje. La expansión urbana de la capital cubana llegó a su culmen y al máximo de su decadencia en esta zona, construida por las Microbrigadas, unos grupos de hombres traídos por el gobierno para edificar uno de los proyectos de urbanización de viviendas sociales más imponentes del país. Un periodo constructivo que quedó interrumpido por la crisis econó-mica que siguió a la caída del Muro de Berlín y a la disolución de la URSS (Periodo especial').
-
Empreendendo uma análise profunda de três romances representativos da literatura latino-americana recente, Diana Klinger aborda dois elementos fundamentais presentes na ficção contemporânea: a presença marcante da primeira pessoa, em que se identificam aspectos de discurso autobiográfico, e uma perspectiva afastada sobre o outro, caracterizando uma literatura que atravessa fronteiras culturais. Escritas de si, escritas do outro constitui, portanto, obra fundamental para a compreensão das novas tendências da ficção contemporânea e, notadamente, da produção literária latino-americana da atualidade.
-
Resumen En este artículo se reflexiona sobre la función que tiene la poesía de la memoria de la Guerra Civil española en los espacios públicos, setenta años después del inicio de la guerra. A partir de dos poemas, "El campo de batalla" de Ángel González y "El pasado" de Luis García Montero, se lleva a cabo un análisis de los mecanismos de rememoración colectiva. Así, se presentan ambos poemas como homenaje a la lírica que se escribió y publicó durante la República y la Guerra, y como lugar de encuentro de la memoria de los vencidos. Palabras clave: Ángel González; Luis García Montero; Guerra Civil; Rivas Vaciamadrid. This article studies the function of the poetry of memory of the Spanish Civil War in public spheres, seventy years after the war. Focusing in two poems, "El campo de batalla" by Angel González and "El pasado" by Luis García Montero, an analysis of the mechanisms of collective remembrance is carried out. Thus, the two poems are presented as a homage to the lyric written and published during the Republic and the War, and also as a meeting point for the memory of the defeated. Keywords: Ángel González; Luis García Montero; Civil War; Rivas Vaciamadrid.
-
Este artigo forma parte dun traballo de investigación máis amplo que intenta afondar na historia do Grupo de Comunicación Poética Rompente facendo unha crónica do grupo, así como unha recompilación de todos os textos que Rompente publicou ou que ficaron inéditos ou esquecidos pola crítica. Aquí faise unha aproximación a unha das actividades de Rompente: a performance. Destácase esta modalidade artística, tanto pola relevancia que tivo no momento como tamén pola repercusión que ía ter este xeito de interpretar a arte de modo interdisciplinario (poesía, música e pintura) na creación artística galega de finais do século XX. Téntase facer do mesmo xeito unha pequena reflexión sobre o concepto performance. In this article I will discuss one of the activities of the Grupo de Comunicación Poética Rompente: performance. This artistic form is emphasised for the relevance it had at a given period and for the repercussions that this form of interpreting art by interdisciplinary means (poetry, music, and painting) had on Galician artistic creation at the end of the twentieth century. In the same manner, I will try to offer some new considerations on the concept of performance.
-
¿Cales son as implicacións para o espazo simbólico-cultural da Galicia do serodio século XX de considerar a suposta anomalía que é ter unha "abundancia" de poetas?. O presente artigo responde a esta pregunta ao propor avaliar a práctica das performances poéticas tendo en conta a invitación de Xoán González-Millán no seu Resistencia cultural e diferencia histórica a que consideremos os efectos das accións culturais nas relacións sociais. Esta estratexia permítenos entender a recuperación da esfera pública que este xeito de "facer" poesía conleva, pois rescátanse os poemas do contexto solitario e privado da lectura para traelos ao centro da palestra. What are the implications for the sumbolic cultural scenario of late 20th Century Galicia when considering the supposed anomaly of having an “abundance” of poets? This article responds to this query by evaluating the practice of poetics performances, taking into consideration Xoán González-Millán’s invitation to consider the effects of cultural actions in social relations in his Resistancia cultural e diferencia histórica. This strategy allows us to understand the recovery of the public sphere carried on by this mode os “making” poetry, since poems are conveyed from the private and solitary context of reading to be brought to the fore.
-
En 1976 a poesía galega estaba a vivir un período de potentes cambios no que a renovación poética, ideolóxica e política camiñaban da man. A poesía estaba a decidir cál tiña que ser a súa relación coa realidade e cáles ían ser os camiños estéticos e formais a seguir, en pleno auxe da poesía epigonal socialrealista. Este mesmo ano xorde Rompente, o primeiro intento colectivo de renovar a poesía desde a convicción da vangarda permante. A súa proposta artellábase atendendo a catro principios elementais: comunicación, innovación, multidisciplinariedade e compromiso coa realidade. Fronte á poesía máis transcendente que logo ha callar nos anos oitenta, o grupo de Vigo aposta decididamente polo compromiso inmediato para servir como revulsivo na transformación da sociedade galega e por iso non lle ten medo ningún a transgredir calquera tipo de fronteira (formato, xénero, rexistro, temas, medio de expresión...). Neste artigo tentaremos explicar desde unha perspectiva historicista en qué consistiu Rompente.
Explorar
POEPOLIT
Enfoque
- Sobre Performance (12)
- Semiótico-Cultural (11)
- Interartes (10)
- Estético (9)
- Histórico (9)
- Sociológico (8)
- Estudos Culturais (7)
- Literário (7)
- Estudos sobre a Espacialidade/Cidade (6)
- Análise Cultural (5)
- Antropológico (5)
- Empírico/Sistémico (4)
- Estudos de Filosofia/Teoria Política (4)
- Estudos sobre a Subalternidade (4)
- Estudos sobre Oralidade/Sonoridade (4)
- Media Studies (4)
- Comparatista (3)
- Feminista (3)
- Filológico (3)
- Estudos de Gênero (2)
- Estudos Étnicos (2)
- Hermenêutico (2)
- Estudos Sobre o Corpo (1)
- Teatrológico (1)
Espaço Geocultural
-
Europa
(7)
- Europa Atlântica (6)
- Europa Mediterrânea (1)
-
América
(5)
- Antilhas (3)
- América do Sul (2)
Período
- 1990–atualidade (14)
- 1946–1989 (6)
Relações Interartísticas
- Artes Cênicas
- Performance (14)
- Música (12)
- Improvisação e Happening (9)
- Artes Gráficas (6)
- Vídeo (5)
- Dança (4)
- Pintura (4)
- Graffiti (3)
- Artes Eletrônicas (2)
- Arquitetura e Urbanismo (1)
- Cinema (1)
- Circo (1)
- Escultura (1)
- Fotografia (1)
Repertórios
- Poéticas Identitárias
- Poéticas Sociais (13)
- Poéticas do Espetáculo (12)
- Poéticas da Encenação (9)
- Poéticas das Neovanguardas (9)
- Poéticas da Voz (8)
- Poéticas do Corpo (8)
- Poéticas Agitprop (7)
- Poéticas Lúdicas (7)
- Poéticas da Improvisação (6)
- Poéticas Satíricas (6)
- Metapoesia (5)
- Poéticas Feministas (3)
- Poéticas Narrativas (3)
- Poéticas Neoépicas (3)
- Poesia Tradicional (2)
- Poéticas Biográficas (2)
- Poéticas Intimistas (2)
- Poéticas Queer (2)
- Poéticas Deconstrutivas (1)
- Poéticas do Conhecimento (1)
- Poéticas Heteroeróticas (1)
- Poéticas Homoeróticas (1)
- Poéticas Minimalistas (1)
Tipo de recurso
- Artigo em Conferência (1)
- Artigo em Revista Científica (7)
- Dissertação (2)
- Livro (2)
- Secção de Livro (3)
Ano de publicação
-
Entre 1900 e 1999
(1)
-
Entre 1990 e 1999
(1)
- 1997 (1)
-
Entre 1990 e 1999
(1)
- Entre 2000 e 2026 (14)