A sua pesquisa
Resultados 93 recursos
-
Este artigo forma parte dun traballo de investigación máis amplo que intenta afondar na historia do Grupo de Comunicación Poética Rompente facendo unha crónica do grupo, así como unha recompilación de todos os textos que Rompente publicou ou que ficaron inéditos ou esquecidos pola crítica. Aquí faise unha aproximación a unha das actividades de Rompente: a performance. Destácase esta modalidade artística, tanto pola relevancia que tivo no momento como tamén pola repercusión que ía ter este xeito de interpretar a arte de modo interdisciplinario (poesía, música e pintura) na creación artística galega de finais do século XX. Téntase facer do mesmo xeito unha pequena reflexión sobre o concepto performance. In this article I will discuss one of the activities of the Grupo de Comunicación Poética Rompente: performance. This artistic form is emphasised for the relevance it had at a given period and for the repercussions that this form of interpreting art by interdisciplinary means (poetry, music, and painting) had on Galician artistic creation at the end of the twentieth century. In the same manner, I will try to offer some new considerations on the concept of performance.
-
¿Cales son as implicacións para o espazo simbólico-cultural da Galicia do serodio século XX de considerar a suposta anomalía que é ter unha "abundancia" de poetas?. O presente artigo responde a esta pregunta ao propor avaliar a práctica das performances poéticas tendo en conta a invitación de Xoán González-Millán no seu Resistencia cultural e diferencia histórica a que consideremos os efectos das accións culturais nas relacións sociais. Esta estratexia permítenos entender a recuperación da esfera pública que este xeito de "facer" poesía conleva, pois rescátanse os poemas do contexto solitario e privado da lectura para traelos ao centro da palestra. What are the implications for the sumbolic cultural scenario of late 20th Century Galicia when considering the supposed anomaly of having an “abundance” of poets? This article responds to this query by evaluating the practice of poetics performances, taking into consideration Xoán González-Millán’s invitation to consider the effects of cultural actions in social relations in his Resistancia cultural e diferencia histórica. This strategy allows us to understand the recovery of the public sphere carried on by this mode os “making” poetry, since poems are conveyed from the private and solitary context of reading to be brought to the fore.
-
Cuando en el año 1983 Joaquín Sabina cerraba su respuesta a la pregunta de Víctor Claudín (“¿qué es la canción popular?”) en Pueblo que canta con el lúdico desafío “¡Abajo la Canción Popular! ¡Vivan las canciones populares!” no hacía más que volver a decir, con un gesto irónicamente adolescente, como él acostumbra a hacerlo, que con Franco (y, luego, el comienzo de la transición hacia la democracia española) debían ya de haberse muerto también los fundamentos y los dogmas, de uno y de otro lado: los de las políticas autoritarias y los de la reductiva y mezquinamente denominada “canción de protesta” contra esas mismas políticas. Las minúsculas y el plural de su respuesta cifran prodigiosamente la condición en verdad constestataria de esta canción buscada por Sabina, Serrat, Amancio Prada, Carlos Cano, Adolfo Celdrán, María del Mar Bonet, Paco Ibáñez, Lluís Llauch, Labordeta, Vainica Doble, Rosa León y otros. Ella, que acuñó tras de sí, como una música encantatoria, tantas denominaciones, ha “protestado”, desde su nacimiento, contra los abusos de los regímenes autoritarios y contra todos sus vecinos e hijos ilegítimos (los medios que los cobijaban, la canción “folclórica”, la de “consumo”…) incluyendo a sus descendientes actuales (la globalización, las diversas formas de xenofobia y discriminación, el descuido del sistema ecológico). Pero también “protestó” (desde el comienzo pero mucho más fructíferamente después), más allá de sus temas, a través de su filiación a menudo paradójica con la literatura consagrada y con otros productos circulantes dentro de los medios.
-
El Graffiti Movement alcanza Europa en los años 80 e irrumpe en Madrid a mediados de esta década, renovando el discurso mural tradicional. Dadas las peculiaridades sociales y urbanísticas de sus barrios, se implanta en Vallecas temprana y prolíficamente. Así, Vallecas se erige como un excelente exponente para descubrir el particular proceso de introducción y enraizamiento de esta modalidad de graffiti, sus calves conceptuales, organizativas y operativas, su evolución técnica, formal e iconográfica, las características sociológicas, espaciales y linguísticas que envuelven su desarrollo y los factores exógenos y endógenos que modelan esta muestra espontánea de la creación gráfica y la manifestación artística populares, al margen del arte institucional. Como base de este estudio, no obstante, se emprende la tarea de encuadrar el Graffiti Movement vallecano tanto dentro de la propia historia del movimiento, como de una cartografía del graffiti como medio de comunicación no oficial, pero tradicional, y de las grandes corrientes contemporáneas, tanto grafiteras antiestéticas sociales o estético-musicales.
-
El presente trabajo tiene como objeto descubrir las claves de una lectura: la que hace Paco Ibáñez de los textos de Luis de Góngora y Argote. Porque es, sin duda, una lectura, esto es, una "versión" particular, en fin, una "traducción", el álbum de Ibáñez editado en 1964, al calor del movimiento de la "nueva canción" hispana, que recoge, en su programa formal e ideológico, el primer impulso de la poesía “social” consagrada: el retorno a la “inmensa mayoría” de Blas de Otero, la apuesta por el coloquialismo y las hablas populares, el fin de la “videncia” y la “demiurgia” modernas. La primera pregunta que nos hacemos es ¿cómo pensar a Góngora en este contexto? ¿cómo conciliar las imágenes fantasmáticas de uno de los poetas más herméticos y esteticistas de la tradición española con esta impronta “engagée” de los 60? Ibañez, parece, se atreve a todo. Pero no tanto.
-
En 1976 a poesía galega estaba a vivir un período de potentes cambios no que a renovación poética, ideolóxica e política camiñaban da man. A poesía estaba a decidir cál tiña que ser a súa relación coa realidade e cáles ían ser os camiños estéticos e formais a seguir, en pleno auxe da poesía epigonal socialrealista. Este mesmo ano xorde Rompente, o primeiro intento colectivo de renovar a poesía desde a convicción da vangarda permante. A súa proposta artellábase atendendo a catro principios elementais: comunicación, innovación, multidisciplinariedade e compromiso coa realidade. Fronte á poesía máis transcendente que logo ha callar nos anos oitenta, o grupo de Vigo aposta decididamente polo compromiso inmediato para servir como revulsivo na transformación da sociedade galega e por iso non lle ten medo ningún a transgredir calquera tipo de fronteira (formato, xénero, rexistro, temas, medio de expresión...). Neste artigo tentaremos explicar desde unha perspectiva historicista en qué consistiu Rompente.
-
La canción «de autor» española emergente en los '60 como modelo poético alternativo exhibe, en su misma factura, los estados de hibridación que atraviesan la mayor parte de los discursos culturales de la actualidad. Como gesto semiótico plural, se constituye en el cruce de tres sistemas: la literatura, el espectáculo y los medios de comunicación. En su naturaleza multifronte polemizan los paradigmas de oralidad yescritura, la premodernidad y la modernidad, las categorías de «culto», «popular», «masivo». Su relación con la literatura consagrada es, a un tiempo, de sumisión y de rechzo: se recuesta en ella en tanto modelo expresivo yrepertorio a musicalizar, pero se aparta de sus circuitos tradicionales para volverla sonido, cuerpo, texto que salta del cenáculo a la calle, de la letra a la voz, del libro al disco. En este sentido, la puesta en música de poesía en lengua española constituye uno de los aspectos más interesantes del género, aspecto que lleva nuestra reflexión hacia problemas teóricos específicos en tomo a la «traducción», en este caso, entre sistemas de modelización cultural diferentes.
-
Reflexionar acerca de la “nueva” canción española como un espacio de contestación ideológica enfrentado con la canción de “consumo” y el artefacto “nacionalflamenquista” auspiciado por la gestión autoritaria es hoy un clisé crítico que requiere, para su depuración, de una exploración más rigurosa y sutil que dé cuenta, en los intersticios del género, de las verdaderas posibilidades de transgresión que éste instaura. En ese sentido, creemos que gran parte de la canción “popular” generada en España e Hispanoamérica en la década de los sesenta, y hoy plenamente vigente, no sólo viene a ampliar el espectro tematológico en los medios masivos de entonces hacia temas de mayor “compromiso” social, histórico y político, sino que, a través de su profunda vinculación con las corrientes poéticas coetáneas o inmediatamente anteriores –nos referimos específicamente a las generaciones de poetas “sociales” de los cincuenta y sesenta– problematiza la cuestión del lenguaje, en abierto distanciamiento con la canción de “consumo”, y socaba el statu quo con estrategias formales y conceptuales más engañosas y efectivas que las del grito “revolucionario”, de fácil saturación, cultivado también en gran medida por autores del mismo género. La canción, así, se abre como lugar de encuentro intertextual de múltiples discursos, el literario tradicionalmente considerado pero también aquellos “antipoéticos” (jergas varias, publicidad, etc.) jerarquizados como materiales creativos por las praxis poéticas arriba citadas.
-
Wir haben uns das zehnjährige Bestehen der 031 Crew aus Bern zum Anlass genommen und eine 5MINUTES Doppelepisode produziert. Eigentlich ja eher eine Triple-Episode, denn mit 14 Minuten ist die Folge doch sehr lang geworden. Wer sich jedoch interessiert für das was die Jungs von der 031 zu sagen haben, wird sich die Zeit nehmen. Mit der Veröffentlichung dieser Episode gab es zahlreiches Feedback, zum Film und zur Crew. Von den Schweizer Medien wie auch von der Szene. Wir können es gar nicht oft genug wiederholen: wir sind ein neutrales Medium, das gern hinter die Kulissen schaut und Protagonisten sprechen lässt. Völlig unreflektiert lassen wir bewusst Dinge auch einfach mal stehen, und ja wir sind davon überzeugt das man das machen “darf”. Das ist seit vielen Jahren unsere Vorgehensweise und das wird auch so bleiben. In diesem Sinne, viel Spass mit 031BERN. Ein Projekt von ILOVEGRAFFITI.DE in Zusammenarbeit mit ARTE Creative.
-
Der Konzeptkünstler Alexis Dworsky und der Tonkünstler sowie DJ Sebastian „Sepalot” Weiss-Laughton präsentieren am 10.Oktober 2015 zusammen mit Graffitikünstler Loomit und im Rahmen von ‚Was geht? Kunst und Inklusion‘ den synästhetischen Event “Blind Style”. Eine Tonmalerei, bei der Graffiti und ‘Tags’ in eine mit den Fingern fühlbare Braille-Schrift (Blindenschrift) übersetzt und von Sepalot vertont werden. “Für sehbehinderte Menschen gibt es zahlreiche Hilfsmittel, um den Alltag zu meistern: klickende Ampeln, taktile Leitsysteme am Boden von Bahnhöfen, mit den Fingern tastbare Hinweise auf Medikamentenpackungen etc. Unsere Alltagswelt ist aber von ganz anderen, visuellen Kulturphänomenen geprägt, die den Blinden in aller Regel gänzlich verborgen bleiben, etwa architektonisch gestaltete Hausfassaden, bunte Werbeflächen und Graffiti. Hier wird Graffiti für Blinde erfahrbar gemacht. Dabei geht es nicht um besonders gelungene, bekannte Werke wie die des britischen Künstlers Banksy. Auch die vermeintlich belanglose Schmiererei an der Toilettenwand, das eilig gesprühte ‚Tag‘ an der Hausecke und das halbfertige ‚Throw-Up‘ an der Bahnbrücke gibt es nun mal. Und Inklusion bedeutet eben auch, nichts niemandem vorzuenthalten. Solche Graffitis werden für Blinde in die Braille-Schrift übersetzt – in Originalgröße!”
-
Am Freitag dem 27.02.2015 fand die Premiere des Dokumentarfilms "Hello my name is - German Graffiti" von Stefan Pohl im ausverkauften Zeise Kino in Hamburg Altona statt. Insgesamt kamen über 460 Personen zur Premiere. Der Film zeigt 15 Kurzporträts von bedeutenden Künstler, die in völlig verschiedenen Bereichen der Graffitibewegung aktiv sind: Graffitikünstler, Trainwriter, Mural Künstler, ein Anwalt, Galeristen, ein Fotograf und ein Unternehmer. Ein Ziel des FIlms von Stefan Pohl ist es, die Vielfalt der Graffitikultur zu zeigen und wie sie sich im Laufe der Zeit entwickelt hat. Dabei kommen unter Anderen Loomit, Hendrik ECB Beikirch, Life, Otis, Moses & Taps, Case aka Andreas von Chrzanowski, Ma'Claim, die Jukebox Cowboys, der Rechtsanwalt Dr. Gau, Ruedione, Cantwo, Meeting of Styles, Stroke Art Fair, Stylefile Magazin und Publikat Verlag zu Wort. Einige Protagonisten aus dem Film waren auch zur Premiere anwesend, um sich den Fragen der Besucher zu stellen. "Hello my name is - German Graffiti" ist der erste Dokumentarfilm, welcher sich mit Graffiti in bzw. aus Deutschland beschäftigt. Das Ziel, das Spektrum an Vertretern der deutschen Graffitiszene zu portraitieren ist Stefan Pohl elegant gelungen. Inhaltlich hätte man sich wohl an mancher Stelle im Film gewünscht, noch mehr über den ein- oder anderen Künstler zu erfahren. Dafür reichen 60 Minuten Laufzeit dann aber schlichtweg nicht aus. Der Film besticht durch gut recherchierte redaktionelle Arbeit und lebt vom engen Netzwerk des Filmemachers, der für die Dokumentation viele Jahre mit den Künstlern unterwegs war. Wir haben mit dem Filmemacher über eben diese Zeit gesprochen und uns den Film aus seiner ganz persönlichen Sichtweise erklären lassen. Mit einigen Ausschnitten aus dem Dokumentarfilm kommentiert Stefan Pohl chronologisch wie der Film aufgebaut ist und warum. Produktion:Red Tower Films *** La première du film de Stefan Pohl "Hello my name is - german graffiti" a eu lieu vendredi 27 février devant deux salles combles des cinémas Zeise à Hambourg Altona. Plus de 460 personnes ont participé à l'événement. Le film dresse le portrait d'une quinzaine d'artistes parmi les plus intéressants du milieu du graffiti, chacun dans leur discipline : train, fresque murale, on y trouve aussi un avocat, un galeriste, un photographe et une entreprise. L'une des motivations principales du réalisateur Stefan Pohl est de montrer la diversité et le développement de la culture graffiti ces 10 dernières années. Pour cela il donne la parole à Loomit, Hendrik ECB Beikirch, Life, Otis, Moses & Taps, Case aka Andreas von Chrzanowski, Ma'Claim, les Jukebox Cowboys, l'avocat maitre Gau, Ruedione, Cantwo, Meeting of Styles, Stroke Art Fair, Stylefile Magazin et les éditions Publikat. Certains étaient présents à la première pour répondre aux questions du public. "Hello my name is - German Graffiti" est le premier documentaire qui traite essentiellement du graffiti en Allemagne. Le spectre est large, Stefan Pohl a choisi des représentants de toutes les disciplines, cependant on reste parfois un peu sur sa faim, et on aimerait par moment en apprendre plus sur l'un ou l'autre des artistes portraités. Mais cela est bien sûr irréalisable en 60 minutes. Le film est ponctué de moments extrêmement bien documentés et racontés et puise sa vitalité dans les relations que le réalisateur a construit avec chacun des protagonistes ce qui lui a permis de les suivre sur un long cours lors de leurs actions. Nous avons parlé avec le réalisateur de ces années de tournage et de l'angle qu'il a choisi de donner à son film. A l'aide d'extraits qu'il commente, Stefan Pohl retrace la chronologie du film et ses choix. Production: Red Tower Films
Explorar
POEPOLIT
Enfoque
- Estético
- Semiótico-Cultural (63)
- Sociológico (55)
- Estudos sobre a Espacialidade/Cidade (53)
- Hermenêutico (53)
- Estudos de Filosofia/Teoria Política (44)
- Literário (40)
- Histórico (33)
- Interartes (32)
- Antropológico (28)
- Estudos Culturais (27)
- Media Studies (25)
- Sobre Performance (24)
- Análise Cultural (21)
- Comparatista (21)
- Empírico/Sistémico (17)
- Estudos sobre a Subalternidade (16)
- Filológico (9)
- Feminista (8)
- Análise do Discurso (6)
- Estudos de Gênero (6)
- Tradutológico (4)
- Estudos Étnicos (3)
- Estudos Sobre o Corpo (3)
- Estudos sobre Oralidade/Sonoridade (3)
- Retórico (3)
- Teatrológico (3)
- Estudos Pós-coloniais (1)
- Estudos sobre Migrações (1)
Espaço Geocultural
-
Europa
(60)
- Europa Atlântica (35)
- Europa Báltica e Setentrional (19)
- Europa Mediterrânea (18)
- Europa Central (14)
-
América
(20)
- América do Sul (11)
- América do Norte (5)
- Antilhas (2)
-
África
(6)
- África Austral (4)
- África Central (4)
- África Oriental (2)
- Magreb e África do Nordeste (2)
- Ásia (1)
Período
- 1990–atualidade (85)
- 1946–1989 (31)
- 1901–1945 (7)
Relações Interartísticas
- Graffiti (46)
- Música (32)
- Outras (32)
- Performance (31)
- Artes Gráficas (26)
- Vídeo (19)
- Arquitetura e Urbanismo (15)
- Cinema (13)
- Pintura (12)
- Artes Cênicas (10)
- Improvisação e Happening (9)
- Dança (7)
- Escultura (5)
- Fotografia (5)
- Artes Eletrônicas (3)
- Publicidade (3)
- Circo (2)
Repertórios
- Poéticas Sociais (43)
- Poéticas da Voz (31)
- Poéticas Identitárias (31)
- Poéticas da Encenação (25)
- Metapoesia (24)
- Poéticas do Conhecimento (21)
- Poéticas do Corpo (21)
- Poéticas Agitprop (19)
- Poéticas Narrativas (18)
- Poéticas Neoépicas (18)
- Poéticas do Espetáculo (16)
- Poesia Tradicional (13)
- Poéticas das Neovanguardas (12)
- Poéticas Lúdicas (10)
- Poéticas Feministas (8)
- Poéticas da Improvisação (7)
- Poéticas Deconstrutivas (7)
- Poéticas Satíricas (7)
- Poéticas Biográficas (6)
- Poéticas Intimistas (6)
- Poéticas Minimalistas (3)
- Poéticas Queer (3)
- Poéticas Heteroeróticas (2)
- Poéticas Homoeróticas (2)
Tipo de recurso
- Artigo em Conferência (3)
- Artigo em Revista (2)
- Artigo em Revista Científica (46)
- Dissertação (3)
- Entrada em Blogue (2)
- Filme (1)
- Gravação Vídeo (4)
- Livro (7)
- Página Web (10)
- Secção de Livro (15)
Ano de publicação
- Entre 1900 e 1999 (5)
- Entre 2000 e 2026 (84)
- Desconhecido (4)