A sua pesquisa
Resultados 80 recursos
-
Este artigo forma parte dun traballo de investigación máis amplo que intenta afondar na historia do Grupo de Comunicación Poética Rompente facendo unha crónica do grupo, así como unha recompilación de todos os textos que Rompente publicou ou que ficaron inéditos ou esquecidos pola crítica. Aquí faise unha aproximación a unha das actividades de Rompente: a performance. Destácase esta modalidade artística, tanto pola relevancia que tivo no momento como tamén pola repercusión que ía ter este xeito de interpretar a arte de modo interdisciplinario (poesía, música e pintura) na creación artística galega de finais do século XX. Téntase facer do mesmo xeito unha pequena reflexión sobre o concepto performance. In this article I will discuss one of the activities of the Grupo de Comunicación Poética Rompente: performance. This artistic form is emphasised for the relevance it had at a given period and for the repercussions that this form of interpreting art by interdisciplinary means (poetry, music, and painting) had on Galician artistic creation at the end of the twentieth century. In the same manner, I will try to offer some new considerations on the concept of performance.
-
¿Cales son as implicacións para o espazo simbólico-cultural da Galicia do serodio século XX de considerar a suposta anomalía que é ter unha "abundancia" de poetas?. O presente artigo responde a esta pregunta ao propor avaliar a práctica das performances poéticas tendo en conta a invitación de Xoán González-Millán no seu Resistencia cultural e diferencia histórica a que consideremos os efectos das accións culturais nas relacións sociais. Esta estratexia permítenos entender a recuperación da esfera pública que este xeito de "facer" poesía conleva, pois rescátanse os poemas do contexto solitario e privado da lectura para traelos ao centro da palestra. What are the implications for the sumbolic cultural scenario of late 20th Century Galicia when considering the supposed anomaly of having an “abundance” of poets? This article responds to this query by evaluating the practice of poetics performances, taking into consideration Xoán González-Millán’s invitation to consider the effects of cultural actions in social relations in his Resistancia cultural e diferencia histórica. This strategy allows us to understand the recovery of the public sphere carried on by this mode os “making” poetry, since poems are conveyed from the private and solitary context of reading to be brought to the fore.
-
Conforme as teorías posmodernistas, a estructura social non xorde das experiencias das persoas senón dos discursos. Neste artigo imos abordar estes interrogantes: ¿Cómo se sitúan a si mesmos os discursos sobre o xénero e a nación, como posicións de resistencia, na complexa encrucillada das posicións do suxeito? ¿Cómo se plasma na literatura?
-
Cuando en el año 1983 Joaquín Sabina cerraba su respuesta a la pregunta de Víctor Claudín (“¿qué es la canción popular?”) en Pueblo que canta con el lúdico desafío “¡Abajo la Canción Popular! ¡Vivan las canciones populares!” no hacía más que volver a decir, con un gesto irónicamente adolescente, como él acostumbra a hacerlo, que con Franco (y, luego, el comienzo de la transición hacia la democracia española) debían ya de haberse muerto también los fundamentos y los dogmas, de uno y de otro lado: los de las políticas autoritarias y los de la reductiva y mezquinamente denominada “canción de protesta” contra esas mismas políticas. Las minúsculas y el plural de su respuesta cifran prodigiosamente la condición en verdad constestataria de esta canción buscada por Sabina, Serrat, Amancio Prada, Carlos Cano, Adolfo Celdrán, María del Mar Bonet, Paco Ibáñez, Lluís Llauch, Labordeta, Vainica Doble, Rosa León y otros. Ella, que acuñó tras de sí, como una música encantatoria, tantas denominaciones, ha “protestado”, desde su nacimiento, contra los abusos de los regímenes autoritarios y contra todos sus vecinos e hijos ilegítimos (los medios que los cobijaban, la canción “folclórica”, la de “consumo”…) incluyendo a sus descendientes actuales (la globalización, las diversas formas de xenofobia y discriminación, el descuido del sistema ecológico). Pero también “protestó” (desde el comienzo pero mucho más fructíferamente después), más allá de sus temas, a través de su filiación a menudo paradójica con la literatura consagrada y con otros productos circulantes dentro de los medios.
-
[P1] «El discurso escrito, en general, y el discurso historiográfico, en particular, surgen en América Latina por el impulso que les comunica una colisión determinante entre el "mundo" que viene a imponer sus leyes (su concepción de lo real y verdadero) y el "mundo" de las culturas avasalladas, hegemonizadas por los imperios que las aglutinaban en una concordancia más o menos voluntaria sobre otra concepción de lo "real" y lo "verdadero": por ello, el momento del encuentro significa para ambos mundos la presencia, antes apenas vislumbrada por los ojos de la fantasía, de la distinción de la otredad. El hombre del mundo avasallante, el conquistador que llega a asentar sus "dominios", que no son otros que los dominios del imperio feudal en expansión (dentro del cual, como un gusano en la manzana, ya germina el capitalismo acumulativo), tendrá que mostrar a los que le envían, a la clase dominante de la cual él es la punta de lanza, el valor de sus aspiraciones y demostrar (se) frente a una ideología escindida, la legitimidad de las mismas, de este modo, se escriben las "querellas" dramáticas que se conocen con el nombre de crónicas de la Conquista: la primera literatura testimonial escrita en suelo o en ámbito latinoamericano, que comprende una serie de manifestaciones discursivas que pretenden narrar la "verdad" sobre los hechos, y que casi siempre empiezan con párrafos metadiscursivos que explicitan esta intencionalidad. Así, Bernal Díaz del Castillo comienza su Historia verdadera de la conquista de la Nueva España del siguiente modo...»
-
Al examinar hace ya algunos años la obra poética del boliviano Pedro Simoshe, por entonces cerrada con Bolero de Caballería (1985), creí escuchar en ella al menos dos voces: la de alguien covencido de que sus versos iban a correr de boca en boca, y de que la palabra “crea, canta y augura”, y después la de otro decepcionado con su oficio, que “fue ser nadie junto a las palabras”. No es difícil comprobar que con esa evolución ha tenido que ver el proceso de la poesía hispanoamericana de las últimas décadas.
-
El presente trabajo tiene como objeto descubrir las claves de una lectura: la que hace Paco Ibáñez de los textos de Luis de Góngora y Argote. Porque es, sin duda, una lectura, esto es, una "versión" particular, en fin, una "traducción", el álbum de Ibáñez editado en 1964, al calor del movimiento de la "nueva canción" hispana, que recoge, en su programa formal e ideológico, el primer impulso de la poesía “social” consagrada: el retorno a la “inmensa mayoría” de Blas de Otero, la apuesta por el coloquialismo y las hablas populares, el fin de la “videncia” y la “demiurgia” modernas. La primera pregunta que nos hacemos es ¿cómo pensar a Góngora en este contexto? ¿cómo conciliar las imágenes fantasmáticas de uno de los poetas más herméticos y esteticistas de la tradición española con esta impronta “engagée” de los 60? Ibañez, parece, se atreve a todo. Pero no tanto.
-
Close Listening: Poetry and the Performed Word brings together seventeen essays, written especially for this volume, on poetry readings, the sound of poetry, and the visual performance of poetry. While the performance of poetry is as old as poetry itself, critical attention to modern and contemporary poetru performance has been negligible, despite the crucial importance of performance to the practice of the poetry of this century. This collection opens many new avenues for the critical discussion of the sound and performance of poetry. Paying special attention to innovative work. More important, the essays collected here offer original and wide –ranging elucidatiions of how twentieth-century poetry has been practiced as a performance art. Introduction. Charles Berstein I.-Sound´s Measures 1. Letter on Sound. Susan Stewart. 2. The Aural Ellipsis and the Nature of Listening in Contemporary Poetry. Nick Piombino. 3. Praxis: A Political Economy of Noise and Information. Bruce Andrews. 4. After Free Verse: The New Nonlinear Poetries. Marjorie Perloff. 5. Ether Either. Susan Howe. II. Performing Words 6. Visual Performance of the Poetic Text, Johana Drucker. 7. Voice in Extremis. Steve McCaffery. 8. Toward a Poetics of Polyphony and Translatabilityl. Dennis Tedlock. 9. Speech Effects: The Talk as a Genre. Bob Perrelman. 10. Sound Reading. Peter Quartermain. III-Close Hearings/Historical Settings 11. Understanding the Sound of Not Understanding. Jed Rasula 12. The Contemporary Poetry Reading. Peter Middelton 13. Neon Griot: The Functional Role of Poetry Readings in the Black Arts Movement. 14. Was That “Different”, “Dissident” or “Dissonant”? Poetry (n) the Public Spear: Slams, Open Readings, and Dissident Traditions.Maria Damon. 15. Local Vocals: Hawaii´s Pidgin Literature, Performance and Postcoloniality. Susan M. Schltz Afterword: VWho Speaks: Ventriloquism and the Self in the Poetry Reading. Ron Silliman Audio Resources Bibliography
-
A literatura de cordel é um importante meio de expressão popular com valor informativo, documental e de crônica poética e histórica. O cordelista ao mesmo tempo é poeta e jornalista, conselheiro do povo e historiador popular. Os relatos cordelianos de eventos do dia e os folhetos de acontecimentos são o foco deste livro que registra os cem anos nos quais o cordel foi um comentador ímpar dos fatos significativos do nosso país. Mark Curran selecionou mais de trezentos folhetos, e os apresenta neste belo acompanhados de uma reflexão sobre sua estrutura formal, seus temas, seus autores, sua história, sua condição de arte construída como eco da história oficial do país, e sobretudo como reflexo dos anseios, sonhos e esperanças de seu povo. Este belo estudo é acompanhado de reproduções de alguns dos folhetos analisados.
-
En 1976 a poesía galega estaba a vivir un período de potentes cambios no que a renovación poética, ideolóxica e política camiñaban da man. A poesía estaba a decidir cál tiña que ser a súa relación coa realidade e cáles ían ser os camiños estéticos e formais a seguir, en pleno auxe da poesía epigonal socialrealista. Este mesmo ano xorde Rompente, o primeiro intento colectivo de renovar a poesía desde a convicción da vangarda permante. A súa proposta artellábase atendendo a catro principios elementais: comunicación, innovación, multidisciplinariedade e compromiso coa realidade. Fronte á poesía máis transcendente que logo ha callar nos anos oitenta, o grupo de Vigo aposta decididamente polo compromiso inmediato para servir como revulsivo na transformación da sociedade galega e por iso non lle ten medo ningún a transgredir calquera tipo de fronteira (formato, xénero, rexistro, temas, medio de expresión...). Neste artigo tentaremos explicar desde unha perspectiva historicista en qué consistiu Rompente.
-
La canción «de autor» española emergente en los '60 como modelo poético alternativo exhibe, en su misma factura, los estados de hibridación que atraviesan la mayor parte de los discursos culturales de la actualidad. Como gesto semiótico plural, se constituye en el cruce de tres sistemas: la literatura, el espectáculo y los medios de comunicación. En su naturaleza multifronte polemizan los paradigmas de oralidad yescritura, la premodernidad y la modernidad, las categorías de «culto», «popular», «masivo». Su relación con la literatura consagrada es, a un tiempo, de sumisión y de rechzo: se recuesta en ella en tanto modelo expresivo yrepertorio a musicalizar, pero se aparta de sus circuitos tradicionales para volverla sonido, cuerpo, texto que salta del cenáculo a la calle, de la letra a la voz, del libro al disco. En este sentido, la puesta en música de poesía en lengua española constituye uno de los aspectos más interesantes del género, aspecto que lleva nuestra reflexión hacia problemas teóricos específicos en tomo a la «traducción», en este caso, entre sistemas de modelización cultural diferentes.
-
El propósito de estas líneas consiste en reflexionar en torno a la conflictividad de unas denominaciones (y de unas prácticas culturales) que en el filo del milenio han desplazado y confundido las fronteras que la modernidad pretendía mantener vigorosamente en pie: nos referimos a los sistemas de lo "culto", lo "popular" y lo "masivo". La permeabilidad de estas divisiones, que afecta no sólo a los objetos culturales de la posmodernidad —como bien lo ha demostrado Roger Chartier en sus estudios sobre la Biblioteca Azul—1 obliga hoy a la necesidad tanto teórica como empírica de revisar la naturaleza las relaciones "culto"/"popular"-"masivo" en términos de enfrentamiento, y de mirar de otro modo los campos simbólicos donde operan las tres categorías mencionadas.2 Nosotros pretendemos hacerlo en un discurso específico, el de la canción española del 60 (similar a la emergida por los mismos años en Hispanoamérica), a partir de una lectura centrada en algunos "nombres" que, en torno a ésta, acuñaron sus productores, los medios, la opinión crítica en general: "de autor", "nueva juglaría" y "popular", entre otros. El análisis de los mismos pone en escena, creemos, las condiciones de existencia del objeto a que aluden, y revela, simultáneamente, las variables y cruces que, provenientes de campos culturales diversos, operan en la configuración de esta pecular práctica discursiva. En este sentido, los "nombres" ofrecen una puerta de entrada para pensar cuestiones que no alcanzarán a resolverse en estas páginas. Por ejemplo, la ruptura de las relaciones verticales de jerarquía entre lo "culto" y lo "popular" (y, del mismo modo, las existentes entre "escritura" y "oralidad"), específicamente en prácticas como la musicalización de la poesía consagrada por la institución literaria; la discusión en torno a los dominios de lo "popular", extendido más allá de lo "folclórico" (en la acepción conservadora del término), con la inclusión de géneros, digamos, "trasnacionales", como el rock. Al mismo tiempo, aquéllos nos permiten desmontar la dialéctica entre "apocalípticos" e "integrados"3 nacida con la irrupción de la comunicación masiva, y releer ciertos dogmas, que, desde el ámbito de la cultura académica o "superior", condenan indiscriminadamente las producciones mediáticas.
-
The "public sphere" is widely debated in contemporary literary and cultural studies circles in the United States. The topic's significance underscores the pressing problem of the location of these contemporary debates: Is the "public sphere" a single authoritative and universal space in which the various positions in these debates compete for recognition, or does it consist of multiple local spaces spread over diverse collectivities? The term "public" has emerged with new urgency in different disciplines and contexts history, cinema and television studies, art criticism, feminist, gay and lesbian, postcolonial, and subaltern perspectives, and is proliferating in titles of books, articles, and college courses. "Public Sphere and Experience" opens the discussion of the material conditions of experience into an arena that had previously figured only as an abstract term: the media of mass and consumer culture, in particular the so-called new media.
-
Reflexionar acerca de la “nueva” canción española como un espacio de contestación ideológica enfrentado con la canción de “consumo” y el artefacto “nacionalflamenquista” auspiciado por la gestión autoritaria es hoy un clisé crítico que requiere, para su depuración, de una exploración más rigurosa y sutil que dé cuenta, en los intersticios del género, de las verdaderas posibilidades de transgresión que éste instaura. En ese sentido, creemos que gran parte de la canción “popular” generada en España e Hispanoamérica en la década de los sesenta, y hoy plenamente vigente, no sólo viene a ampliar el espectro tematológico en los medios masivos de entonces hacia temas de mayor “compromiso” social, histórico y político, sino que, a través de su profunda vinculación con las corrientes poéticas coetáneas o inmediatamente anteriores –nos referimos específicamente a las generaciones de poetas “sociales” de los cincuenta y sesenta– problematiza la cuestión del lenguaje, en abierto distanciamiento con la canción de “consumo”, y socaba el statu quo con estrategias formales y conceptuales más engañosas y efectivas que las del grito “revolucionario”, de fácil saturación, cultivado también en gran medida por autores del mismo género. La canción, así, se abre como lugar de encuentro intertextual de múltiples discursos, el literario tradicionalmente considerado pero también aquellos “antipoéticos” (jergas varias, publicidad, etc.) jerarquizados como materiales creativos por las praxis poéticas arriba citadas.
-
La defensa ideológica del carácter del mexicano con sus ecos coloniales, los sentimientos románticos entrelazados a la gesta patria y el progreso, los resabios religiosos, la inconformidad de escritores, artistas e intelectuales que experimentan la melancolía cosmopolita se impusieron con la fuerza de lo fundacional.
-
[P]: Se habla mucho en estos días del "testimonio". ¿Pero qué es, precisamente, un testimonio? ¿Una forma discursiva o varias? ¡Algo con un valor esencialmente "documental", extraliterario, o un nuevo género literario? Y si es de hecho un nuevo género literario, ¿en qué consiste su efectividad estética particular? ¿Cómo se distingue de formas como la autobiografía o la novela narrada en primera persona, como la picaresca? Pensando en estas preguntas, logro reunir de los materiales que tengo por casualidad en casa el siguiente corpus testimonial ad hoc (que refleja en parte mis intereses como profesor de literatura, en parte mi militancia en el movimiento de solidaridad con Centroamérica en mi ciudad).
-
This essay is an attempt to map out the territory of the 'public' sphere as both localizable and imaginary, and to discuss the changed and changing possibilities for art production as communicationary toolbox and representational politics in the public realm. I will take my point of departure in conceptions of practice and spectatorship based on the notion of a fundamentally 'fragmented' public sphere, and explore which potentials, problematics and politics lies behind the construction (real or imaginary) of a particular public sphere or space. Where can a public sphere be located today, and how can critical and/or artistic interventions be made in it? How does one perceive and/or construct a specific public sphere and positional and/or participatory model for spectatorship as opposed to (modernist) generalized ones? Does this entail a reconfiguration of the (bourgeois) notion of the public sphere into a different arena and/or into a mass of different, overlapping spheres? Or, put in other terms, what can be put in the place of the public sphere?
Explorar
POEPOLIT
Enfoque
- Histórico
- Literário (60)
- Semiótico-Cultural (36)
- Sociológico (35)
- Estético (33)
- Análise Cultural (31)
- Interartes (30)
- Estudos Culturais (29)
- Estudos de Filosofia/Teoria Política (26)
- Sobre Performance (26)
- Estudos sobre a Espacialidade/Cidade (20)
- Comparatista (19)
- Empírico/Sistémico (19)
- Antropológico (18)
- Hermenêutico (18)
- Estudos sobre a Subalternidade (16)
- Feminista (13)
- Media Studies (13)
- Estudos sobre Oralidade/Sonoridade (9)
- Filológico (7)
- Estudos de Gênero (6)
- Estudos Étnicos (5)
- Retórico (4)
- Teatrológico (3)
- Análise do Discurso (2)
- Estudos sobre Migrações (2)
- Estudos Sobre o Corpo (2)
- Tradutológico (2)
- Estudos Gays-Lésbicos (1)
Espaço Geocultural
-
América
(34)
- América do Sul (17)
- América do Norte (9)
- América Central (8)
- Antilhas (4)
-
Europa
(29)
- Europa Atlântica (16)
- Europa Mediterrânea (5)
-
África
(2)
- África Austral (2)
- África Central (2)
Período
- 1990–atualidade (63)
- 1946–1989 (45)
- 1901–1945 (16)
Relações Interartísticas
- Música (38)
- Performance (37)
- Artes Gráficas (22)
- Outras (20)
- Vídeo (15)
- Cinema (13)
- Artes Cênicas (11)
- Improvisação e Happening (10)
- Pintura (10)
- Dança (7)
- Fotografia (7)
- Artes Eletrônicas (5)
- Graffiti (5)
- Arquitetura e Urbanismo (4)
- Circo (2)
- Escultura (2)
Repertórios
- Poéticas Sociais (50)
- Poéticas da Voz (40)
- Poéticas Identitárias (40)
- Metapoesia (29)
- Poéticas do Corpo (28)
- Poéticas Narrativas (26)
- Poesia Tradicional (24)
- Poéticas da Encenação (24)
- Poéticas do Conhecimento (22)
- Poéticas das Neovanguardas (21)
- Poéticas Agitprop (19)
- Poéticas Neoépicas (17)
- Poéticas do Espetáculo (15)
- Poéticas Biográficas (12)
- Poéticas Feministas (12)
- Poéticas Lúdicas (12)
- Poéticas da Improvisação (10)
- Poéticas Satíricas (10)
- Poéticas Deconstrutivas (8)
- Poéticas Homoeróticas (6)
- Poéticas Intimistas (6)
- Poéticas Minimalistas (6)
- Poéticas Heteroeróticas (4)
- Poéticas Surrealistas (3)
- Poéticas Queer (2)
- Poéticas Religiosas e Confessionais (1)
Tipo de recurso
- Artigo em Conferência (3)
- Artigo em Revista (3)
- Artigo em Revista Científica (41)
- Dissertação (6)
- Entrada em Blogue (1)
- Gravação Vídeo (1)
- Livro (14)
- Página Web (1)
- Secção de Livro (10)
Ano de publicação
- Entre 1900 e 1999 (13)
- Entre 2000 e 2026 (66)
- Desconhecido (1)